Deze blogpost is (in het bijzonder) voor meisjes die gaan huilen als ze boos zijn. Eigenlijk een beetje voor mezelf dus. Want ja, ik ben dus zo iemand die nooit, en dan ook echt nog nooit, boos is geworden. Ik zou eigenlijk niet eens weten hoe je écht boos zijn ‘moet’. Wat ligt er eigenlijk achter boosheid? Ja, frustraties, onmacht, woede. Nou dat inderdaad. Maar als ik daar aan denk, denk ik logischerwijs aan huilen.

Overvloeiend huilen.

En ook aan m’n moeder bellen. Want ja, kleine meisjes bellen ook nog steeds met hun moeder en hé dat is ook oké.

Goed, nu heb ik dus laatst een soort van ‘’detox’’ gedaan, en hoewel dat vooral mijn lichaam moest ‘schoonmaken’ zijn eigenlijk vooral mijn traanbuisjes eens goed door gespoeld. En god wat ben ik blij dat die nog werkte, want ik had denk ik al een half jaar niet gehuild. Het leek alsof in plaats van al die niet zichtbare ”gifstoffen” ineens hele andere dingen loskwamen, namelijk emoties en gevoelens die ik zelf al een hele lange tijd onderdrukt had.

Goed, terug naar boosheid. Want huilen was in deze specifieke situatie een logisch gevolg van onderdrukte boosheid die niet tot uiting is gekomen. Waarom niet? Daar zijn verschillende redenen voor:

  1. Je hebt nooit geleerd (vaak ruimte gekregen toen je jong was) om je woede te uiten.
    Je hebt niet geleerd om woede er te laten zijn zoals het er is en misschien ook (nog) niet om te weten waar je grenzen liggen.
    Voorbeeld: speelgoed kapot gooien, schelden, tegen je ouders schreeuwen.
  2. Je vind het niet netjes om boos te zijn of bent bang de controle te verliezen.
    Dat laatste gebeurt namelijk als je boos bent: je emoties nemen het even over van je verstand. Niks beschaafdheid en braafheid dus.

Hoe word je dan een klein meisje dat wel boos kan worden?

  1. Vraag je zelf af: welke boodschap zit er achter deze woede?
    Schrijf het desnoods op. Dit maakt je verbaal een stuk sterker, standvastiger en daardoor beter in staat je frustratie te uiten. Zonder dat het onverstaanbaar gejammer wordt. En meisjes die huilen, of mensen die meisjes die huilen kennen, weten wat ik bedoel. Nogmaals: schrijf het op.
  1. Onderneem actie: DOE het gewoon eens een keer
    Schreeuwen dus. Later kan je nog altijd zeggen. Sorry, ik was gewoon even héééél erg boos. En aangezien je toch een lief meisje bent, zullen ze het je wel vergeven. Besef je dat echt boos worden soms de enige manier is om tot anderen door te kunnen dringen.

Mocht je dat nog moeilijk vinden… babysteps. En in de tussentijd kan je natuurlijk ook gaan kickboksen. Daar wordt je nog eens mega gespierd van mu-ha-ha-ha. Ik hoop dat je iets met deze tips kan. Nog een voorbeeld van hoe het in ieder geval niet moet vind je hier.

Liefs van Lisa

Advertenties
Posted by:Liefs van Lisa

deelt elke dag liefs.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s